ته چین

اولین چیزی که امروز صبح به یادم افتاد ته چین بود! ته چینی که مامان درست میکرد قالبی نبود، تکه های مرغ بود لای پلو با ادویه های خاص خودش‌. خوشمزه بود ولی من هیچوقت دوست نداشتم. برای اینکه ته چین غذای سفر بود! تا اونجایی که یادمه، ما  تغریبا هرسال عید و تابستون با ماشین میرفتیم شیراز. معمولا صبح روز سفر شیر سرد و قند میخوردم! نهار توی راه  هم همیشه ته چین بود. ما هیچوقت وسط راه برای غذا رستوران نمیرفتیم (احتمالا توی راه جنوب فقط راننده های کامیون توی اون رستورانها غذا میخوردن)، ساندویچ هم که لابد شکم ما رو سیر نمیکرد یا شاید هم متداول نبود. فکر کنم ته چین راحت ترین غذای راه بود، چون  یه جورایی پلو و خورش درهم بود و دردسر حمل کردنش کمتر. وقتی که وسط راه برای نهار میاستادیم، و مامان در قابلمه رو باز میکرد، من همیشه دعا میکردم که این دفعه یه چیز دیگه توی قابلمه باشه!

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

مامان

وقتی که این وبلاگ رو شروع کردم، میخواستم فقط خاطره های خوب و شاد بنویسم، ولی واقعیتش اینه که زندگی بالا و پایین داره و همه خاطرات خوب و شاد نیستن  حدود سی سال پیش مامان گلم در سن ۵۲  سالگی از پیش ما رفت، درست چند ساعت قبل از اینکه بره فرودگاه و بیاد لندن پیش ما و من چقدر خوشحال بودم که تولدم  پیش ماست. چقدر برنامه داشتم. ولی همه چیز با یه تلفن لعنتی به هم ریخت. بابا زنگ زد و به من و  فیروزه گفت بریم ایران ، چون مامان حالش خوب نیست و توی بیمارستانه. میخواستبم باهاش حرف بزنیم ، ولی گفتن بیمارستان نمیذاره   ما با اولین پرواز برگشتیم ایران. یادم نمیاد چمدون هامون رو چه جوری بستیم، ولی یادمه بی اختیار لباس مشکی میذاشتیم توی چمدون. جواد خالجان  اومد دنبالمون که ما رو ببره فرودگاه. نمیدونم چطوری رسیدیم فرودگاه و پرواز به ایران چه جوری انجام شد. وقتی که رسیدیم تهران و عمو رضا و محمدرضا که اومده بودن دنبالمون رو با لباس های مشکی توی فرودگاه مهرآباد دیدیم، دلمون ریخت پایین. پرسیدیم چرا مشکی پوشیدین، گفتن به خاطر فوت آقای هدایت زاده که ماه قبل...
بیشتر نشان دادن

پدر بزرگ

متاسفانه خاطره زیادی از پدر بزرگ مادریم ندارم، ولی پدربزرگ پدریم رو خوب یادم میاد. قدش بلند بود و منو خیلی دوست داشت. میدونست که بستنی دوست دارم هر وقت میرفتیم کازرون پیشش، سید محمود (آقایی که پیششون کار میکرد) رو می فرستاد که برای من بستنی محلی بخره. اون بستنی ها رو کیلویی میفرختن و چون بسته بندی به شکل امروزی وجود نداشت، بستنی رو توی کیسه پلاستیک میریختن ولی خیلی خوشمزه بود.  ما "آقوی حسین" صداش میکردیم، حسین اسم عموم بود که هم سن و همبازی ابی بود و متاسفانه چند سال پیش فوت کرد. این اسم از ساخته های ابی بود که میخواست این پدربزرگم با اون یکی که "آقوی معصومه" صداش میکرد قاطی نشه. آقوی حسین یعنی بابای حسین، معصومه هم اسم کوچیک ترین خاله ماست که اون وقتی که ابی بچه بود، تنها خاله مجرد ما بود. یکی از سوالهایی که آقوی حسین همیشه قبل از سفارش خرید بستنی با لهجه کازرونی از من میپرسید این بود که "خاطر گیس مو بیشتر میخوی یا گیس کرخر!؟"( یعنی موهای من رو بیشتر دوست داری یا موهای کره خر!!؟) جواب من هم همیشه "گیس شما" بود، بعدش سی محمو (سید محمود) رو صدا م...
بیشتر نشان دادن

موسسه ملی زبان

یاد گرفتن زبان انگلیسی همیشه خیلی برای بابا مهم بود. به خاطر همین همه ما هر سال تابستون مشتری پر و پا قرص "موسسه ملی زبان" بودیم که نزدیک خونه توی باغ فردوس بود. یادمه که با کتابهاشون یه کلاسور های پلاستیکی با آرم موسسه میومد که زیرش نوشته بود "یک زبان جدید یک زندگی جدید است".  اولین ترمی که اسم من رو نوشتن کلاس زبان، تابستون قبل از کلاس اول دبستانم بود و من کوچیک ترین شاگرد کلاس بودم. برام جالب بود که بالاخره من هم میتونستم مثل بقیه به موسسه برم و الفبای انگلیسی رو یاد بگیرم، ولی یه خورده که درسها جلوتر رفت تازه فهمیدم که بد جوری گیر کردم، برای اینکه معنی هیچکدوم از لغتها رو نمی تونستم به فارسی بنویسم چون هنوز خوندن و نوشتن فارسی رو یاد نگرفته بودم!
بیشتر نشان دادن