خونه زعفرانیه

روزی که مامان و بابا رفتن خونه زعفرانیه رو برای خرید ببینن، من رو هم با خودشون بردن. من حدود ۵ سالم بود و هنوز مدرسه نمی رفتم. نمیدونم که مامان و بابا قبلا خونه رو دیده بودن یا اونها هم مثل من برای اولین بار اونجا میرفتن. یادمه که صاحب خونه قبلی یه دختر و یه پسر داشت، فکر کنم حدود ۸ تا ۱۰ ساله بودن و داشتن توی اتاقی که بعدها اتاق من شد بازی میکردن. از اون روز چیز زیادی یادم نمیاد ولی چیزی که توجه من رو خیلی به خودش جلب کرد این بود که روی بعضی از  کاشی های دیوار آشپزخونه (اون قسمتی که کابینت ها نصب شده بودن) نقاشی یه سری ماهی وجود  داشت. و این ماهی های سبز چقدر به نظر من زیبا و خاص اومدن. اون روز من از ته قلب آرزو کردم که مامان و بابا خونه زعفرانیه رو بخرن، نه به خاطر استخر و حیاط زیباش،  نه به خاطرطرح جالب خونه یا جای عالیش توی شمرون، نه به خاطر بزرگیش و اتاقهای زیادش، بلکه به خاطر اون ماهی های سبز آشپزخونه اش. راستی اون ماهی ها هنوز هم هستن یا توی دنیای بی عدالتی غرق شدن؟

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

حیاط خونه

وقتی که بچه بودم، فکر میکردم حیاط خونه مون خیلی بزرگه ولی آخرین باری که توش راه رفتم، احساس کردم که خیلی هم بزرگ نبود! آدم وقتی کوچیکه، همه چیز بزرگتر به نظر میرسه.  حیاط خونه شاید زیاد بزرگ نبود ولی خیلی با صفا بود، آقا جواد هر بهار کنار استخر گل بنفشه میکاشت و بعدش دستی به سر و روی گلهای شمعدانی که توی گلدونهای سفالی بودن میکشید و اونها رو کنار تراس و پله ها میچید. یکی از روزهای مورد علاقه من وقتی بود که استخر رو برای تابستون آماده میکردن و آب تازه توش میریختن، اگرچه که هیچکدوم از ما حاظر نمیشدیم اون روز توی استخر بریم، چون آب خیلی سرد بود! حیاط خونه شاید زیاد بزرگ نبود ولی چه میوه هایی داشتیم،  خرمالو، انجیر، سیب، گلابی،  زردالو، انار و آلبالو. یه درخت گردو هم داشتیم که اونقدر جوون بود که حال نداشت زیاد گردو بده. یادش به خیر، می گفتیم خرمالو باید یه برف بهش بخوره تا خوشمزه بشه، و واقعا هم درست بود. بعضی وقتها هم میوفتادن توی برفهای روی زمین وآدم روحسابی وسوسه میکردن. بیشتر سیب های سبز حیاط رو کنار استخر میخوردیم، یه چاقو و نمکدون از آشپزخونه میاوردیم و میرفتیم سراغ درخ...
بیشتر نشان دادن

بازیهای تابستان

بازیهای  تابستون ما چقدر ساده بودن ولی کلی سرمون گرم میشد.  من و سارا پای ثابت بودیم، ولی فروز هم خیلی با ما بازی میکرد، البته فکر کنم دلش برای ما میسوخت و میخواست همراهی کنه. کلی تدارکات میدیم و از توی آشپزخونه میوه و خوردنی میبردیم طبقه بالا. هر اتاق، خونه یکی بود، ولی اتاق خیاطی سرقفلی داشت، آخه اون اتاق یه پنجره داشت که به هال باز میشد و خلاصه خیلی باحال بود. یه چادر نماز گل گلی هم پیدا میکردیمو دوسرش رو گره میزدیم که اتوبوس مدرسه درست کنیم. بعدش سه تایی صف می بستیم، چادر رو مینداختیم دور کمر هر سه مون و خلاصه بوق بوق کنان از یه اتاق میرفتیم اون یکی اتاق، به حساب اینکه از خونه میریم مدرسه و برمیگردیم.  یادم میاد عصر که باید اتاقها رو مرتب میکردیم دلم میگرفت، برای اینکه باز هم میخواستم بازی کنم. البته ناگفته نماند، من آخرش نفهمیدم مامان بازی با خاله بازی چه فرقی داره!
بیشتر نشان دادن