صابون کاغذی و لیوان

دبستان که میرفتیم، به اضافه وسایل درسی، سه تا چیز دیگه باید با خودمون داشتیم. دستمال کاغذی، صابون و لیوان آب. دستمال کاغذی که بردنش راحت بود، البته ما معمولا بسته های کوچیک جیبی با خودمون میبردیم ولی اون دو تا دیگه بساطی بودن! 

لیوان هایی که میبردیم جنسشون لاکی بود و مثل آکاردئون باز و بسته میشدن.  در واقع  لیوانها از سه تا دایره با  اندازه مختلف درست شده بودن . وقتی که آبمون رو میخوردیم لبه اش رو به پایین فشار میدادیم و دایره ها توی هم قرار میگرفتن و لیوان جمع میشد، تازه در هم داشت. بردن صابون معمولی هم دردسر داشت، صابونی که با خودمون میبردیم کاغذی بود، یه بسته کوچیک، با ورقه های کوچیک توش. هر بار که میخواستیم دستمون رو با صابون بشوریم، یکی از ورقه ها رو میکندیم. اون ورقه ها در کنار آب کف میکردن و کار صابون رو انجام میدادن.
 
نمیدونم هنوز هم لیوان های تا شو  و صابونهای کاغذی پیدا میشه، یا اینکه لیوان های یک بار مصرف و hand sanitizer جاشون رو گرفتن؟

(الان توی اینترنت چک کردم دیدم نسل این دو هنوز منقرض نشده!) 

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

حیاط خونه

وقتی که بچه بودم، فکر میکردم حیاط خونه مون خیلی بزرگه ولی آخرین باری که توش راه رفتم، احساس کردم که خیلی هم بزرگ نبود! آدم وقتی کوچیکه، همه چیز بزرگتر به نظر میرسه.  حیاط خونه شاید زیاد بزرگ نبود ولی خیلی با صفا بود، آقا جواد هر بهار کنار استخر گل بنفشه میکاشت و بعدش دستی به سر و روی گلهای شمعدانی که توی گلدونهای سفالی بودن میکشید و اونها رو کنار تراس و پله ها میچید. یکی از روزهای مورد علاقه من وقتی بود که استخر رو برای تابستون آماده میکردن و آب تازه توش میریختن، اگرچه که هیچکدوم از ما حاظر نمیشدیم اون روز توی استخر بریم، چون آب خیلی سرد بود! حیاط خونه شاید زیاد بزرگ نبود ولی چه میوه هایی داشتیم،  خرمالو، انجیر، سیب، گلابی،  زردالو، انار و آلبالو. یه درخت گردو هم داشتیم که اونقدر جوون بود که حال نداشت زیاد گردو بده. یادش به خیر، می گفتیم خرمالو باید یه برف بهش بخوره تا خوشمزه بشه، و واقعا هم درست بود. بعضی وقتها هم میوفتادن توی برفهای روی زمین وآدم روحسابی وسوسه میکردن. بیشتر سیب های سبز حیاط رو کنار استخر میخوردیم، یه چاقو و نمکدون از آشپزخونه میاوردیم و میرفتیم سراغ درخ...
بیشتر نشان دادن

بازیهای تابستان

بازیهای  تابستون ما چقدر ساده بودن ولی کلی سرمون گرم میشد.  من و سارا پای ثابت بودیم، ولی فروز هم خیلی با ما بازی میکرد، البته فکر کنم دلش برای ما میسوخت و میخواست همراهی کنه. کلی تدارکات میدیم و از توی آشپزخونه میوه و خوردنی میبردیم طبقه بالا. هر اتاق، خونه یکی بود، ولی اتاق خیاطی سرقفلی داشت، آخه اون اتاق یه پنجره داشت که به هال باز میشد و خلاصه خیلی باحال بود. یه چادر نماز گل گلی هم پیدا میکردیمو دوسرش رو گره میزدیم که اتوبوس مدرسه درست کنیم. بعدش سه تایی صف می بستیم، چادر رو مینداختیم دور کمر هر سه مون و خلاصه بوق بوق کنان از یه اتاق میرفتیم اون یکی اتاق، به حساب اینکه از خونه میریم مدرسه و برمیگردیم.  یادم میاد عصر که باید اتاقها رو مرتب میکردیم دلم میگرفت، برای اینکه باز هم میخواستم بازی کنم. البته ناگفته نماند، من آخرش نفهمیدم مامان بازی با خاله بازی چه فرقی داره!
بیشتر نشان دادن