سمنو

اگه اشتباه نکنم، الان دیگه وقت خیس کردن گندم برای سمنو هست.

مامان هر سال سمنو درست میکرد، و به دوست و آشناها هم میداد. یادش به خیر، توی سینی های بزرگ گندم خیس میکرد، چند روز قبل از عید پروژه سمنو شروع میشد و همه کمک می کردیم.  بیشتر ‌کارهای چرخ کردن و مخلوط کردن مواد سمنو رو خود مامان انجام میداد ولی ساعتها هم زدن سمنو، توی اون دیگ بزرگ، توی حیاط خلوت پشت آشپزخونه، کار یک نفر نبود! اولش آسون بود، ولی وقتی که کم کم سفت میشد، هم زدن هم سخت میشد. مامان همیشه بهمون پارچه میداد ‌که دور دستمون ببندیم، چون وقتی که سمنو قل قل میکرد،  به قول مامان "پلفتک" می نداخت و اگه روی دستمون میریخت، سریع تاول میزد. اگرچه که خیلی وقتها خود هم زدن موجب میشد که دستهامون تاول بزنه یا کبره ببنده، ولی سمنوی داغ بد جوری به دست میچسبید و می سوزوند. مامان معمولا توی سمنو گردو با پوست هم مینداخت. چقدر اون گردوهای پخته خوشمزه بودن. 

آخرین باری که سمنوی مامان پز خوردم چند ماه قبل از فوتش بود. تابستون رفته بودم ایران، یه ظرف کوچیک سمنو برام توی یخچال نگه داشته بود. یه دونه گردو هم توش بود. بعد از اون دیگه هیچ سمنویی به دلم نچسبید.

دلم برای سمنوهای مامان تنگ شده، برای حال و هوای اون روزها، برای گردوهای پخته، برای پلفتکها، برای تاولهای دستمون، برای اون پارچه های دور دستمون که سمنو بهشون چسبیده بودن،  برای قصه ها و خنده های توی حیاط خلوت، برای خستگی آخر شب، برای حساب کتاب کردن های فردا صبح که مطمئن باشیم برای همه دوست و آشناها سمنو ‌کار گذاشتیم و کسی از قلم نیوفتاده و برای اون روزهای خوب که قدرشون رو ندونستیم.

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

مامان

وقتی که این وبلاگ رو شروع کردم، میخواستم فقط خاطره های خوب و شاد بنویسم، ولی واقعیتش اینه که زندگی بالا و پایین داره و همه خاطرات خوب و شاد نیستن  حدود سی سال پیش مامان گلم در سن ۵۲  سالگی از پیش ما رفت، درست چند ساعت قبل از اینکه بره فرودگاه و بیاد لندن پیش ما و من چقدر خوشحال بودم که تولدم  پیش ماست. چقدر برنامه داشتم. ولی همه چیز با یه تلفن لعنتی به هم ریخت. بابا زنگ زد و به من و  فیروزه گفت بریم ایران ، چون مامان حالش خوب نیست و توی بیمارستانه. میخواستبم باهاش حرف بزنیم ، ولی گفتن بیمارستان نمیذاره   ما با اولین پرواز برگشتیم ایران. یادم نمیاد چمدون هامون رو چه جوری بستیم، ولی یادمه بی اختیار لباس مشکی میذاشتیم توی چمدون. جواد خالجان  اومد دنبالمون که ما رو ببره فرودگاه. نمیدونم چطوری رسیدیم فرودگاه و پرواز به ایران چه جوری انجام شد. وقتی که رسیدیم تهران و عمو رضا و محمدرضا که اومده بودن دنبالمون رو با لباس های مشکی توی فرودگاه مهرآباد دیدیم، دلمون ریخت پایین. پرسیدیم چرا مشکی پوشیدین، گفتن به خاطر فوت آقای هدایت زاده که ماه قبل...
بیشتر نشان دادن

پدر بزرگ

متاسفانه خاطره زیادی از پدر بزرگ مادریم ندارم، ولی پدربزرگ پدریم رو خوب یادم میاد. قدش بلند بود و منو خیلی دوست داشت. میدونست که بستنی دوست دارم هر وقت میرفتیم کازرون پیشش، سید محمود (آقایی که پیششون کار میکرد) رو می فرستاد که برای من بستنی محلی بخره. اون بستنی ها رو کیلویی میفرختن و چون بسته بندی به شکل امروزی وجود نداشت، بستنی رو توی کیسه پلاستیک میریختن ولی خیلی خوشمزه بود.  ما "آقوی حسین" صداش میکردیم، حسین اسم عموم بود که هم سن و همبازی ابی بود و متاسفانه چند سال پیش فوت کرد. این اسم از ساخته های ابی بود که میخواست این پدربزرگم با اون یکی که "آقوی معصومه" صداش میکرد قاطی نشه. آقوی حسین یعنی بابای حسین، معصومه هم اسم کوچیک ترین خاله ماست که اون وقتی که ابی بچه بود، تنها خاله مجرد ما بود. یکی از سوالهایی که آقوی حسین همیشه قبل از سفارش خرید بستنی با لهجه کازرونی از من میپرسید این بود که "خاطر گیس مو بیشتر میخوی یا گیس کرخر!؟"( یعنی موهای من رو بیشتر دوست داری یا موهای کره خر!!؟) جواب من هم همیشه "گیس شما" بود، بعدش سی محمو (سید محمود) رو صدا م...
بیشتر نشان دادن

موسسه ملی زبان

یاد گرفتن زبان انگلیسی همیشه خیلی برای بابا مهم بود. به خاطر همین همه ما هر سال تابستون مشتری پر و پا قرص "موسسه ملی زبان" بودیم که نزدیک خونه توی باغ فردوس بود. یادمه که با کتابهاشون یه کلاسور های پلاستیکی با آرم موسسه میومد که زیرش نوشته بود "یک زبان جدید یک زندگی جدید است".  اولین ترمی که اسم من رو نوشتن کلاس زبان، تابستون قبل از کلاس اول دبستانم بود و من کوچیک ترین شاگرد کلاس بودم. برام جالب بود که بالاخره من هم میتونستم مثل بقیه به موسسه برم و الفبای انگلیسی رو یاد بگیرم، ولی یه خورده که درسها جلوتر رفت تازه فهمیدم که بد جوری گیر کردم، برای اینکه معنی هیچکدوم از لغتها رو نمی تونستم به فارسی بنویسم چون هنوز خوندن و نوشتن فارسی رو یاد نگرفته بودم!
بیشتر نشان دادن