عید نوروز

وقتی که میگن عیدنوروز، یاد چی میوفتین؟ هفت سین، تخم مرغ رنگی، ماهی قرمز، کفش و لباس نو، بوی سنبل، صدای توپ سال تحویل، عیدی، خانواده؟

آخرین امتحان ثلث دوم برای ما شروع تعطیلات عید بود. کلی به ما مشق عید میدادن، ولی اون لحظه که از مدرسه  به خونه می رسیدیم، اینقدر هیجان عید رو داشتیم که دیگه دلمون نمی خواست به مشق و درس فکر کنیم.

تا اونجایی که یادمه، لباس عید رو از جای خاصی نمیگرفتیم ولی کفش عید رو معمولا از مرکز شهر (پشت باغ سپهسالار) می گرفتیم: چند تا خیابون بود که فقط کیف و کفش داشت.

قبل از سال تحویل حموم خونه نوبتی بود. خونه ما با وجود بزرگیش فقط دو تا حموم داشت، یکیش توی اتاق مامان و بابا بود ولی هیچوقت ازش استفاده نمی شد ( نمیدونم چرا، اگر چه که انباری خوبی برای اسباب بازی های من بود!). خلاصه اون همه آدم باید یه جوری با یه دونه حموم سر میکردن که برای عید آماده باشن.

سفره عید رو معمولا طبقه بالا جلوی تلویزیون مینداختیم، برای همین صد دفعه باید از پله ها بالا و پایین میرفتیم تا همه چی جور میشد. ولی وقتی که سفره آماده میشد و منتظر سال تحویل میشدیم، خیلی هیجان داشتیم. 

مامان معمولا برای عید شیر برنج درست میکرد. میگفت اگه وقت سال تحویل روی گاز بجوشه سفید بخت میشین. بعدش هم اون شیر برنج رو با شکر میخوردیم. اون وقتها کسی نگران "کارب" خوردن نبود!

از وقتی که قاطی آدم بزرگها شدم تعویض سال (هم خورشیدی و هم میلادی) باوجود شادی هاش برام پر از غمه. شاید به خاطر اینکه من همیشه از خداحافظی گریزان بودم. چیدن سفره هفت سین برای نوروز هنوز برای من خیلی مهمه. اگرچه که خیلی چیزها الان عوض شده، سفره ها رو دیگه روی زمین نمیندازیم، سمنوی خونگی نداریم، ماهی قرمز نمیخریم چون نمیخوایم توی تنگهای  کوچیک دق کنن، قرآن جاشو به حافظ و شاهنامه داده و دیگه تخم مرغهای رنگی و شیربرنج را هم بعد از سال تحویل نمیخوریم!

عید دیدنی ها هم دیگه کم شدن، یادمه همیشه اولین نفری که بعد از سال تحویل برای عید دیدنی به خونه ما میومد، ویدا خانم بود. این روزها حتی مردم برای همدیگه کارت عید هم نمیفرستن، کارتهایی که عکس گل روشون بود و توش مینوشتیم، " در سایه ایزد تبارک، عید همگی بود مبارک!" 

با وجود همه این تغییرات،  عید نوروز هنوز  برای من یکی از بهترین روزهای ساله، روزی که میتونم به خاطر داشتن یه خانواده خوب شاد باشم، حتی اگه در کنارم نباشن.

هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز!

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

حیاط خونه

وقتی که بچه بودم، فکر میکردم حیاط خونه مون خیلی بزرگه ولی آخرین باری که توش راه رفتم، احساس کردم که خیلی هم بزرگ نبود! آدم وقتی کوچیکه، همه چیز بزرگتر به نظر میرسه.  حیاط خونه شاید زیاد بزرگ نبود ولی خیلی با صفا بود، آقا جواد هر بهار کنار استخر گل بنفشه میکاشت و بعدش دستی به سر و روی گلهای شمعدانی که توی گلدونهای سفالی بودن میکشید و اونها رو کنار تراس و پله ها میچید. یکی از روزهای مورد علاقه من وقتی بود که استخر رو برای تابستون آماده میکردن و آب تازه توش میریختن، اگرچه که هیچکدوم از ما حاظر نمیشدیم اون روز توی استخر بریم، چون آب خیلی سرد بود! حیاط خونه شاید زیاد بزرگ نبود ولی چه میوه هایی داشتیم،  خرمالو، انجیر، سیب، گلابی،  زردالو، انار و آلبالو. یه درخت گردو هم داشتیم که اونقدر جوون بود که حال نداشت زیاد گردو بده. یادش به خیر، می گفتیم خرمالو باید یه برف بهش بخوره تا خوشمزه بشه، و واقعا هم درست بود. بعضی وقتها هم میوفتادن توی برفهای روی زمین وآدم روحسابی وسوسه میکردن. بیشتر سیب های سبز حیاط رو کنار استخر میخوردیم، یه چاقو و نمکدون از آشپزخونه میاوردیم و میرفتیم سراغ درخ...
بیشتر نشان دادن

بازیهای تابستان

بازیهای  تابستون ما چقدر ساده بودن ولی کلی سرمون گرم میشد.  من و سارا پای ثابت بودیم، ولی فروز هم خیلی با ما بازی میکرد، البته فکر کنم دلش برای ما میسوخت و میخواست همراهی کنه. کلی تدارکات میدیم و از توی آشپزخونه میوه و خوردنی میبردیم طبقه بالا. هر اتاق، خونه یکی بود، ولی اتاق خیاطی سرقفلی داشت، آخه اون اتاق یه پنجره داشت که به هال باز میشد و خلاصه خیلی باحال بود. یه چادر نماز گل گلی هم پیدا میکردیمو دوسرش رو گره میزدیم که اتوبوس مدرسه درست کنیم. بعدش سه تایی صف می بستیم، چادر رو مینداختیم دور کمر هر سه مون و خلاصه بوق بوق کنان از یه اتاق میرفتیم اون یکی اتاق، به حساب اینکه از خونه میریم مدرسه و برمیگردیم.  یادم میاد عصر که باید اتاقها رو مرتب میکردیم دلم میگرفت، برای اینکه باز هم میخواستم بازی کنم. البته ناگفته نماند، من آخرش نفهمیدم مامان بازی با خاله بازی چه فرقی داره!
بیشتر نشان دادن