لونا پارک

قبل از انقلاب اسم شهر بازی لونا پارک بود، هنوز نتونستم بفهمم که لونا پارک چه معنی داشت. البته بچه که بودیم اصلا به اسم و معنی پارک کاری نداشتیم، فقط دلمون میخواست یکی ما رو ببره اونجا.   معمولا مشتری بازی های هیجانی فروز بود، بقیه یا خیلی کوچیک بودیم، یا زیاد جراتش رو نداشتیم و یا هر دو! من هنوز صدای جیغ و خنده های فروز رو روی تابهای یک نفره که سریع می چرخید و یادم هست. 

تا اونجایی که یادمه، معمولا عمو جمال ما رو به لونا پارک میبرد. اگرچه که ما رو همیشه مجبور میکرد که روی آخرین صندلی های قطار تونل وحشت بشینیم و معمولا سعی میکرد که دست گوریل توی تونل رو بگیره و ما هم همیشه جیغ های فوق بنفش میزدیم. ولی در عین حال خودمون هم یه جورایی از این کارش خوشمون میومد! 

عمو جمال تهران زندگی نمیکرد ولی برای من یکی از با حال ترین و مهربون ترین عموها بود. در واقع من هر روز که از مدرسه میومدم، آرزوم این بود که عمو جمال خونه ما باشه. همیشه یک عالمه داستانهای جالب از دوران بچگیش داشت. یکی از داستانهایی که ما همیشه ازش میخواستیم که تعریف کنه،  راجع به شرط بندی هایی بود که با دوستاش انجام داده بود که نصفه شب از مرده شور خونه محله سنگ پا ورداره! من  فکر کنم این داستان رو حداقل صد دفعه شنیده بودم ولی چند سال پیش که رفتم ایران باز هم ازش خواستم که این داستان رو برامون تعریف کنه و باز هم مثل همیشه کلی خندیدم!